ميان زندگي با مرگ پل ويرون و باريک است

مرا درياب پيش از مرگ که مرگم سخت نزديک است
                                                      

                                                                                         فقط يک چهره خستم ميان چارچوب قاب

به مرگم يک نفس مانده در اين فرصت مرا درياب
 

                                                                                        عبور لحظه هاي عمر دليل پيري من نيست

فرار از من که تو هستم مگر در خود شکستن نيست

                                                                                        من غافل به دست خود شکستم هر چه پروردم

ولي در اين قمار تلخ به خود بيش از تو بد کردم

                                                                                        فقط يک چهره خستم ميان چارچوب قاب

به مرگم يک نفس مانده در اين فرصت مرا درياب

                                                                                        به خود گفتم فراموشي پناهم مي دهد در خود

فرار از قصه ديروز علاج درد خواهد شد

                                                                                         ولي ديدم فرار از تو فرار از من به آئينه ست

نياز تو تمام من نه يک احساس که در سينه ست

                                                                                         فقط يک چهره خستم ميان چارچوب قاب

                                    به مرگم يک نفس مانده در اين فرصت مرا درياب

در اين دنياي پست پرازفقر و مسکنت براي نخستين بار گمان کردم که در زندگي من يک شعاع آفتاب درخشيد اما افسوس اين شعاع آفتاب نبود  بلکه فقط يک پرتو گذرنده  يک ستاره ي پرنده بود که به صورت يک زن يا فرشته به من تجلي کرد ودر روشنايي آن يک لحظه  فقط يک ثانيه همه ي بدبختيهاي زندگي خودم را ديدم وبه عظمت و شکوه آن پي بردم و بعد اين پرتو در گرداب تاريکي که بايد ناپديد بشود دوباره ناپديد شد. نه  نتوانستم اين پرتو گذرنده را براي خودم نگه دارم.

سه ماه   نه دوماه و چهار روز بود که پي او را گم کرده بودم ولي يادگار چشمهاي جادويي يا شراره ي کشنده ي چشمهايش در زندگي من هميشه ماند  چطور مي توانم او را فراموش بکنم که آنقدر وابسته به زندگي من است؟

نه   اسم او را هرگز نخواهم برد  چون ديگر او را با آن اندام اثيري باريک و مه آلود با آن دوچشم درشت متعجب و درخشان که پشت آن زندگي من آهسته و دردناک ميسوخت و ميگداخت او ديگر متعلق به اين دنياي پست درنده نيست    نه اسم  او را نبايد آلوده به چيزهاي زميني بکنم.
 در زندگي زخمهايي هست که مثل خوره روح را آهسته در انزوا ميخورد و مي‌تراشد.اين دردها را نمي‌شودبه کسي اظهار کرد،چون عموما عادت دارندکه اين دردهاي باور نکردني را جزو اتفاقات و پيش‌آمدهاي نادر و عجيب بشمارند و اگر کسي بگويد يا بنويسد،مردم بر سَبيل عقايد جاري و عقايد خودشان سعي مي‌کنندآن را با لبخند شکاک و تمسخر‌آميزتلقي بکنند،زيرا بشر هنوز چاره و دوايي برايش پيدا نکرده و تنها داروي آن فراموشي به توسط شراب و خواب مصنوعي به وسيله‌ي افيون و مواد مخدره است...

                بهترنم

اشکی بر این سخن بفشاند

این سان که ذرِّه های دل بی قرار من

سر در کمند عشق تو جان در هوای توست

شاید, محال نیست که بعد از هزار سال

روزی غبار ما را آشفته سوی باد

در دوردست دشتی از دیده ها نهان

بر برگِ ارغوانی

پیچیده با خزان

با پای جویباری

چون اشک ما روان

!!پهلوی یکدیگر بنشاند

!!ما را به یکدیگر برساند